STUDY: Thuisstudie met de Open Universiteit – Update

STUDY: Thuisstudie met de Open Universiteit – Update

photo-1423592707957-3b212afa6733
Photo by Mikhail Pavstyuk on unsplash.com

Al eerder schreef ik over mijn thuisstudie, zie hierhier, en hier. In mijn eerdere post vertelde ik over het allen studeren tijdens mijn voorbereiding op mijn schakelprogramma, mijn premaster en de master zelf. Hoewel het altijd lastig was, bleef het te doen. De opdrachten waren goed te volgen en goed opgebouwd. Inmiddels ben ik bezig met mijn keuzevak en mijn thesis en mijn hemel wat is het driewerf K. Read more

Song van herkenning

Song van herkenning

Favoriete song van deze week:

Er zijn weinig Nederlandstalige liedjes waar ik veel herkenning in het (misschien luister ik ze wel gewoon te weinig), maar dit is er een waar ik me wel in kan vinden.

 

“je wilt niet dat ik verander, maar toch moet alles anders dus doe ik het niet meer.”

Let’s talk about: hoe alles is veranderd

Let’s talk about: hoe alles is veranderd

photo-1430263326118-b75aa0da770b
source: click here

Meer dan een jaar geleden is de laatste post geweest op dit blog. Een jaar waarin onwijs veel is veranderd, een jaar waarin ik onwijs veel ben veranderd.

In 2015 sloeg twijfel toe. Ik twijfelde aan alles. Doe ik het wel goed, ben ik wel op de juiste weg en ben ik met de juiste persoon? Het was een jaar waarin ik nauwelijks sliep, waarin ik continue piekerde en huilde. Ik heb avonden lang afspraken afgezegd en personen vermeden om maar na te kunnen denken. Waar sta ik nu, wat voel ik nu, wil ik dat voelen en neem ik de juiste acties?

In het begin van 2016 veranderde alles. Maar dan ook echt alles. Mijn relatie eindigde, ik stopte tijdelijk met school, ging terug naar mijn ouders en voelde me onwijs eenzaam. Maanden heb ik me schuldig gevoeld: waarom heb ik de keuzes gemaakt zoals ik dat deed, waarom kon ik geen keuzes maken? In juni kwam ik tot de conclusie dat ik inderdaad eerder keuzes moet maken, geen lijntjes laten hangen, afgaan op mijn gevoel. Want dat gevoel klopt. En ook ben ik gestopt met me schuldig voelen. Want hoewel ik daar fouten in heb gemaakt, ben ik ook gaan inzien dat anderen net zo veel  invloed op bepaalde beslissingen hebben in dit verhaal als ik zelf heb gehad. Ik was er klaar mee om continue mezelf anders voor te moeten doen dat ik was, om me schuldig te voelen om te zijn wie ik ben.

Toen ik dat los liet, kwam er onwijs veel moois op mijn pad. Ik heb mijn droombaan binnengesleept, ik ben gewoon een operationeel manager. Dus ik studeer nu weer. Om toch dat papiertje in huis te hebben, bewijs dat ik kan wat ik nu daadwerkelijk uitvoer. Voor als ik ooit ergens anders aan de slag zou willen. Nu zit ik goed op mijn plek en wil ik nergens anders heen; zo veel vertrouwen en vrijheid in wat ik doe. Die nieuwe baan zorgt er trouwens ook voor dat ik gewoon mijn eigen huis kan betalen, want eerlijk: met mijn vorige banen had ik dat NOOIT gekund, in elk geval niet als ik er naast had willen studeren. Want studeren is duur en het kost daarnaast gewoon heel veel tijd.

Ik woon weer in mijn eigen huis, waar alles geverfd is zoals ik dat wil. Waar ik de kast heb waar ik van droomde, en een vaatwasser, en een gigantische koelkast mét vriesvak. Waar ik me zo ontzettend thuis voel en waar ik zo de trein in kan stappen naar al mijn vrienden en familie.

Over die vrienden en familie. Door mijn break-up ben ik rustiger geworden, roep ik niet meer zo hard en luister ik meer. Zijn vriendschappen hechter geworden en is mijn familieband hersteld als nooit tevoren. Ik voel me sinds jaren weer rustig en ik voel me comfortabel in mijn eigen vel. Alles wat ik doe, doe ik omdat IK dat wil. Omdat IK denk dat het goed is. Ik maak mijn eigen keuzes, ik moet wel. Maar het doet me goed.

Dag lieve oma

Dag lieve oma

foto

*16 april 1928 – † 13 september 2015

 

Lieve oma,

gisteren ben je overleden. Zomaar, zonder aankondiging. Je was niet ziek, dus een ziektebed is je gelukkig gespaard gebleven. Daardoor blijf ik achter, volledig overdonderd en verdrietig. Je was natuurlijk al 87, maar het leek alsof je er nog wel even tegenaan kon. Dat je nog even hier zou zijn, om te kletsen, om taartjes te eten, om een knuffel te geven. Dat is er nu allemaal niet meer, zomaar van het een op het andere moment. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, behalve dat er een gat ontstaan is in mijn hart. Het doet pijn om te bedenken dat ik nooit meer tegen je kan zeggen dat ik van je houd, of om je te horen zeggen dat er taartvormen voor me klaar staan die ik écht mag hebben (ook al heb ik er geen plek voor, zoveel als dat het er zijn). Sinds gisteravond negen uur weet ik even niet meer wat ik moet doen of hoe ik moet reageren. Huilen doe ik bijna niet. Niet omdat ik je niet mis, maar omdat het nog niet helemaal echt lijkt. Het voelt alsof je me ieder moment nog kan bellen om te zeggen dat het een grap is. Dat is het niet, dat hoorde ik ook wel toen papa belde. Toch is het maar moeilijk te bevatten dat je er echt van door bent gegaan. Dat je laatste woorden zijn geweest: nee ik voel me niet zo lekker, ik hoef geen thee. Dat opa alleen maar heeft gezegd: hier heb je nog een sapje. Een sapje dat je niet dronk, omdat je in slaap viel om nooit meer wakker te worden. De dokter zei dat je geen pijn hebt gehad. Dat je gewoon in slaap viel en stopte met ademen, dat je hart er mee ophield. Ik hoop dat het zo is. Lieve oma, er is zo veel wat ik je nog wil zeggen en wil vragen, maar het kan niet meer. Dus oma, ik houd het maar bij: ik houd van je, ik mis je – nu al – en ik hoop dat je rust hebt gevonden, waard dat dan ook mag zijn.

Liefs,
Je oudste kleindochter

 

PERSONAL: het is stil

PERSONAL: het is stil

Lifeoflisetjuliaugustus

Weken, wat zeg ik, maanden heb ik al niet geblogd. Mijn inspiratie is weg, ik heb geen idee meer waarover ik moet schrijven. Doe ik dan zo weinig met mijn leven? Nee, absoluut niet. Ik ging maar liefst drie keer op vakantie (say what!?) en had ontelbare uitjes. Echter lukt het me niet om achter een laptop te kruipen en daar een mooi verslag van te doen. Om te vertellen welke mooie dingen in heb gezien en wat ik allemaal wel niet heb gedaan. Ik heb nagedacht over wat ik wilde vertellen en wilde delen en hoe ik dat dan wilde doen. Schrijvend, in foto’s, op film (youtube much? nahhhh) en ik weet het niet. Ik weet niet wat, hoe en wanneer en dat is frustrerend.

Wat doe je dan, als je zo inspiratieloos bent? Tags opzoeken. Daar staan er dan ook 3 van in de startblokken. Maar het voelt te afgezaagd, niet leuk om te delen. Plogs? Sinds ik Sarah volg, ben ik erg geneigd om dat ook te gaan doen. Altijd leuk, een kijkje in iemands leven. Maar wat leg ik dan vast? Want zo veel gebeurt er nu ook weer niet. Zit er iemand op te wachten om te zien dat ik negen van de tien dagen thuis aan het werk ben met school en eten klaar maak? Of zorgt dat er juist voor dat ik er wat meer op uit trek om mijn blog(plog) interessanter te maken. Voor nu is het nog even een idee, maar wie weet ga ik Sarah achterna met de elke-zes-dagen-een-nieuwe-plog (want: geniaal om je plogs te laten rouleren). Of toch maar gewoon bloggen en hier en daar een foto-tje delen?

Oh en wat ik dan al die tijd gedaan heb? In sneltreinvaart mijn leven dan:
Juli • vakantie Thailand • bijkletsen met Karin en Nick • bijkletsen met Louise, Emma, Tom en Sergi • verjaardag van Mark • vakantie in Nantes • nog meer bijkletsen met Karin en Nick • taartjes eten met Emma • kermis in Utrecht • dagje Amsterdam met Marcel • housewarming van Leonie missen door een #horrorstorm • vakantie naar Londen
Augustus • nu we toch in Londen zijn, bijkletsen met Louise en Sergi • kapper • Loveland festival • barbecueën met de familie • taartjes eten met Mariëtte en Jildou • kletsen met Anne • Hellofreshbox uitproberen • Walibi met Marcel, Mark, Chantal en Thomas • bijkletsen met Charlotte en Maarten • bijkletsen met Saskia en Wesley • verjaardag Alma • barbecueën met Saskia, Wesley, Vincent en Loïs • dagje fietsen op de hei • dagje strand • starten met school

Personal: Update

Personal: Update

Toen ik terug kwam van vakantie riep ik heel enthousiast: ‘ja! Ik ben er weer en ik ga bloggen en ik ga jullie heel jaloers maken met prachtige foto’s en mooie verhalen!’. En toen bleef het akelig stil. Opeens kwam er een hoop stress om de hoek kijken, want oei, die schoolopdracht was toch wel erg groot en oh ja, na een maand weg zijn is alle kennis die je hebt opgedaan volledig weggezakt. Dus kwam het er op neer dat ik zes weken lesstof opnieuw moest doornemen en een gigantische eindopdracht in elkaar moest knutselen. Dat kwam er uiteindelijk op neer dat ik ruim twee weken van zes uur ‘s ochtends tot tien of elf uur ‘s avonds gezellig aan school zat te werken. Dat heeft er dan wel voor gezorgd dat ik mijn vak heb afgesloten met een 8! Daar ben ik dus wel weer onwijs trots op.

Dat betekent dat ik nu vakantie heb! En doordat de baan die ik dacht te hebben ook niet meer door ging, heb ik dus ook echt vrij. Wel heb ik bijna elke dag al stamp vol gepland, maar hey, dat mag wel na een paar weken volledig in isolatie geleefd te hebben, toch?

Eigenlijk was deze update alleen maar bedoeld om even te zeggen: er is weer meer tijd dus hopelijk ook weer meer bloggen (want ik mis het toch stiekem wel een beetje hoor). Oh, en alvast een voorproefje op de jaloersmakende foto’s die dus echt nog wel gaan komen:
IMG_5867edit